>
Je vindt het hier:Mijn vriendin verwachtte dat ze geknipt zou worden door ons schoonzusje. Toen ze echter de deur opentrok, bleek al heel snel dat dit niet het geval was. Geen kammen en scharen, maar een heuse baby …
>
 |
| bron: www.mannenwerk.nl |
De tijd vliegt.
De dag waarop we erachter kwamen dat wij een kindje zouden krijgen ligt nog vers in mijn geheugen. Een mooie dag en een prachtig moment. Inmiddels zijn we maanden verder en is Vriendin morgen 36 weken zwanger.
Nog vier weken en dan zou die kleine eruit moeten komen. Als ze op tijd is natuurlijk, dat is de vraag. Maar van mij mag ze. Nog een beetje vet kweken en dan eruit. Liever op tijd dan te laat. Ik hou niet van te laat!
 |
| bron: http://zwanger.blog.nl |
Nog vier weken en dat betekend ook dat Vriendin nu met zwangerschapsverlof is. Vandaag was haar eerste vrije dag. Het wachten op het moment van verveling is aangebroken. Al denk ik dat het mee zal vallen. Schoonmaken, opruimen, boodschappen doen. Moet lukken toch? En als het klaar is? Schoonmaken, opruimen en boodschappen doen. Misschien tussendoor een beetje televisie kijken en slapen en dan nog twee keer hetzelfde rondje.
Na de geboorte van onze dochter moet het wel lukken denk ik.
Vriendin is trouwens op haar werk heel erg verwend! Een hele grote mand vol met lieve en leuke spulletjes. En ondanks dat er gezegd werd dat er één cadeautje per dag open gemaakt mocht worden; alles is uitgepakt!
En mocht iemand van Vriendin haar werk dit lezen: sorry voor het inhalige gedrag, maar we konden ons niet beheersen. Heel erg bedankt in ieder geval.
Nog vier weken en dan zijn wij papa en mama. Een raar, onwerkelijk gevoel. Maar ik heb er zin in! Ik ben nu al gek op onze dochter en het wordt tijd dat we van al die (ook de zelf gekochte) cadeautjes kunnen gaan genieten.
Én onze dochter natuurlijk!
Geplaatst in baby, dochter, mama2be, papa2be, verlof, zwanger, zwangerschapsverlof | Reageer »
>Er komt veel in tweeën voor tijdens de zwangerschap en tijdens mijn bloggen hierover. Zo bestonden “Mama2be is gek” en “Wat gaat het worden?” ook al uit twee gedeeltes.
Gisteren was het tijd voor het tweede gedeelte van de partnerles zwangerschapsyoga. Dat ik er héél veel zin in had kon je gisteren lezen en nu is het dan echt achter de rug.
Gelukkig maar…
Bij binnenkomst bleek er één stel al te zijn en toen de deur van de ruimte openging liep ik keihard tegen een muur op.
Geen echte, wees niet bang. Zo lomp ben ik ook weer niet.
Nee, het was een muur van wierook. Smerig! Ik kan sowieso niet tegen die lucht, maar dit keer was het echt niet te harden. Maar goed, alles went, dus ook deze lucht.
De ietwat aparte dame van het eerste gedeelte deed ook dit keer haar kunstje. Dezelfde stijl, hetzelfde resultaat. Ik had verdomd veel moeite om het allemaal serieus te nemen.
Maar eerlijk is eerlijk. Gek of niet, de dame had heel veel punten waar ik me wel ik kan vinden. En volgens mij is een bevalling goed te doen als je de handvatten die zij aanreikte gebruikt.
Die baarmoeder is een hele grote spier en die gaat samentrekken. Daar moet je niet tegenin willen gaan, want dan zit je jezelf, en je lichaam in de maling te nemen.
Dus: totale ontspanning en proberen jezelf niet te veel schrap te zetten. Ik kan me er best in vinden. Toen ik een paar maanden terug van mijn scooter af lazerde had ik heel veel spierpijn doordat ik mezelf schrap zette. Moet je dus niet doen als er een kind uit je poes wilt kruipen.
Er is één oplossing die de bevalling geen bevalling maakt.
Even uitademen en ontspannen. Makkie toch?
>Vandaag weer eens een dag die volledig in het teken staat van onze dochter. De dag begon pas echt met een bezoek aan de verloskundige. Een lang bezoek was ingepland omdat er meer informatie gegeven zou worden over de bevalling.
 |
| bron: www.static.skynetblogs.be |
Verder hoorden we weer eens het kloppen van het hartje. Dit blijft toch iets moois hoor! Het gedender door zo’n klein apparaat heen. Ik zou er heel de dag naar kunnen luisteren.
Die informatie kregen we inderdaad, maar na een halfuur stonden we “gewoon” weer buiten. Het extra halfuur was ingepland voor eventuele vragen. Maar ja, die hadden we niet. Het kindje moet er uit en of dat nou op de één of op de andere manier is, dat maakt niet veel uit. Ofwel: we zien het wel als het zover is. Natuurlijk nemen we de belangrijke informatie wel met ons mee.
Al wordt het op een gegeven moment wel saai denk ik. Maar je begrijpt wat ik bedoel. Toch?
Ons meisje doet het het goed en is op dit moment heel langzaam aan het indalen. Nog niet helemaal, maar ze is onderweg. Nog meer goed nieuws dus!
Zojuist is de commode, die licht beschadigd was, hersteld. Het bovenblad is vervangen en daarmee is dat hoofdstuk ook tot een goed einde gebracht.
 |
| bron: www.clipartguide.com |
Wat ook tot een einde komt zijn de yogalessen van Vriendin. Vanavond is de laatste les en zoals je eerder hebt kunnen lezen is het vanavond dus weer tijd voor een partnerles.
En ik heb er zin in! Nou niet normaal! Lekker puffen en horen hoe een bevalling in z’n werk gaat.
Lekker op een harde grond zitten, omdat de kussentjes die er liggen inmiddels geen veertje meer in zich hebben.
Nee, heel veel zin heb ik er niet in, maar ach, het is voor een goede zaak. Ik doe alles voor mijn twee meiden…
Geplaatst in algemeen | 2 Commentaar »
>Voor het eerst tijdens de zwangerschap heeft Vriendin ergens echt goed last van. Natuurlijk had ze in het begin moeite met haar tandpasta, maar dat was makkelijk op te lossen. Een nieuwe tube en het kotsen door de mintsmaak was over.
Sinds een paar weken heeft Vriendin last van haar alles wat te maken heeft met haar ribben.
 |
| ik zocht op ‘tranen in de ogen’ en kwam deze mooie foto tegen… |
De spieren ertussen doen pijn. Onze kleine meid wordt steeds groter en zwaarder en daardoor rekken de spieren uit. Hierdoor wordt lachen pijnlijk en na een kleine niesbui staan de tranen in de ogen.
Zielig? Ja, natuurlijk, maar de pijn wordt over een week of zes nog wel erger denk ik.
Dat onze kleine meid groter wordt blijkt ook uit het getrap. Echt trappen kan je het niet noemen. Het lijkt meer op het betere rek en vooral strek werk. Meer dan eens zien we een bult uitsteken. Vaak is een vervorming van Vriendin haar gezicht hier voor af gegaan. Zeker wanneer er eerst nog even een rib geraakt word.
Overigens staat er donderdag weer een artikel op love2bemama.com. Een artikel met de zelfverzonnen quote:
“Realiteit is de moordenaar van alle dromen. Romantiek kan daarentegen weleens de grote redder zijn.”
>Zoals je vast heb gezien, gehoord of gelezen ben ik bezig met het schrijven van een boek. Een boek over de zwangerschap en mijn visie hierop. Een verlengde van dit blog, maar nog leuker, liever en vooral uitgebreider.
Nu ben ik met het schrijven inmiddels beland in de eerste week van januari.
Niet dat het boek heel erg synchroon loopt, maar dat terzijde.
In deze week gebeurde er twee dingen. De partner les van de yoga, waar ik iets over heb geblogd in het stuk: “Hocus pocus voel de aarde…” en aan het eind van de week de pretecho.
En nu kwam ik er dus zojuist achter dat ik hierover helemaal niets op mijn eigen blog heb geschreven. Er staat wel een artikel over op Love2bemama.com, maar niet hier.
Om het een klein beetje goed te maken hier alsnog een paar foto’s.
Maar vooral omdat ze zo mooi is…
>
 |
| Voordat de gordijnen hingen.. |
Afgelopen week heb ik de laatste hand gelegd aan de babykamer. De meubels waren er al een tijdje, maar ik moest de gordijnen nog ophangen. En kijk zelf…wat een verschil!
Het is nu een echte meisjeskamer. Dé kamer voor onze kleine dame!
 |
| Klaar! |
Vriendin en ik zijn er natuurlijk hartstikke blij mee en helemaal nu alles hangt en zo goed als helemaal klaar is. Nog één schilderijtje ophangen, maar we weten nog niet precies wat…maar dat komt vanzelf weer goed. Het belangrijkste is dat onze kleine meid straks lekker kan slapen.
Dat wij blij zijn met de kamer en hoe het er allemaal uitziet blijkt wel uit het feit dat wij regelmatig in de kamer staan. Gewoon rondkijken en de sfeer proeven. Ik zie me al staan hoor, voor de commode. Luiertje verschonen, kleertjes aandoen, noem het maar op.
Nog eventjes is de kamer ‘onbewoond’, maar nog een paar weken en dan is de hoofdbewoonster er!
Maar eventjes duurt best lang…
>Nog één gang naar de brievenbus en dan wordt de scheiding in gang gezet. Een paar jaar geleden had ik niet kunnen verwachten dat het zover zou komen. Maar de breuk is toch echt een feit.
Eerlijk gezegd is het niet alleen de schuld van “de ander”. Ook ik heb een groot aandeel aan het mislukken van onze relatie. Al langere tijd had ik het gevoel dat de aandacht van één kant af kwam, maar ik nam dit voor lief. Zelfs toen de prestaties van “de ander” minder werd nam ik het voor lief, maar onbewust…
De laatste tijden verstomde mijn aandacht en nam ik steeds minder tijd voor “één van mijn grote liefdes”. De liefde bleef en blijft, maar een afscheid lag in de lijn der verwachting.
Haar aanblik deed me altijd al smelten en toen we samen waren hebben we ook hele mooie momenten beleefd. Haar aanblik zal me altijd bij blijven en mijn liefde naar haar toe zal nooit minder worden. Haar huis, haar tempel zal me altijd kippenvel blijven geven.
Mijn bezoeken aan haar werden minder en met de komst van de kleine meid zal het helemaal minder worden. Maar de liefde voor Feyenoord zal altijd blijven bestaan. Maar mijn seizoenskaart…die wordt niet verlengd.
Zonder morren heb ik mijn opzegging de deur uitgedaan. Mijn seizoenskaart verleng ik niet. Mijn dochter verdiend een papa. Ook in het weekend. En samen met haar zal ik blijven genieten van onze club.
Samen op de bank.
>
Veel zwangere vrouwen reppen met regelmaat over zwangerschapsdementie. Volgens de één heeft een groot deel van alle zwangeren er last van. Vergeetachtigheid, warrigheid en last van concentratieproblemen.
Geplaatst in algemeen | 2 Commentaar »
>Vandaag was een leuke dag. Het begon met een bezoek aan de badkamerman en de tegelman. Wat een klus. Welke kraan, welk meubel? Wil je een bad of juist niet? Om uiteindelijk te eindigen bij de kleur en grootte van de tegels.
Nu is het wachten op de offerte en hopen op een mooie prijs.
Hierna moesten we nog een soort van haasten om op de bouwplaats te komen. Vandaag was namelijk de dag van de eerste paal. Bij binnenkomst kregen we allebei een helm met daarop ons bouwnummer. Het was natuurlijk de bedoeling deze op te zetten om op deze manier je buren te vinden.
Dat is namelijk leuk, vonden ze van de organisatie.
En eerlijk? Het was inderdaad leuk. Niet dat wij als een stel bezetenen op zoek zijn gegaan naar onze buurtjes, maar uiteindelijk hebben we ze wel gevonden en gesproken.
Leuke mensen. De ene kant zijn een stuk jonger. Vriendin herkende de buurman van toen ze beiden werkzaam waren bij de Appie Hein. Echt heel veel contact hadden ze toen niet, maar toch een soort van oude bekende.
De andere buren kwamen we als eerste tegen. Het leuke van dit stel is dat ook zij mama- en papa2be zijn. En hun uitgerekende datum ligt een week verder dan die van ons! En dus heeft onze dochter2be nu al een speelkameraadje gevonden.
Het wordt sowieso een kinderrijke buurt. Een huis naast onze buren heeft al een dochtertje van een jaar. Onze dochter is nog niet eens geboren en ze heeft nu al vriendjes en vriendinnetjes!
Eén ding is zeker: zoals het lijkt wordt het een hele leuke buurt! Ik kan niet wachten tot we er kunnen gaan wonen!
